Urodził się 27 września 1897 roku w Smogulcu koło Wągrowca w rodzinie Heliodora Handke i Marii z domu Wróblewskiej. Jego ojciec był nauczycielem. Miał jedną siostrę – Krystynę, młodszą o dwa lata, która była sanitariuszką w powstaniu wielkopolskim. Do gimnazjum uczęszczał w Nakle. W czasie I wojny światowej, po uzyskaniu świadectwa dojrzałości, został powołany do wojska niemieckiego. Brał udział w krwawej bitwie pod Verdun. Później został sanitariuszem w szpitalu. Po powrocie do domu wstąpił w szeregi powstańców wielkopolskich i brał udział w froncie północnym. W 1919 roku wstąpił do Seminarium Duchownego w Poznaniu. Święcenia kapłańskie otrzymał 17 grudnia 1922 roku. Po święceniach powołany został jako prefekt religii przy gimnazjum w Jarocinie, gdzie brał czynny udział w życiu parafialnym. Był inicjatorem i pierwszym budowniczym kościoła pw. Chrystusa Króla w Jarocinie. Następnie objął stanowisko prefekta przy Państwowym Seminarium Nauczycielskim Męskim w Bydgoszczy a także przy Szkole Zawodowej. Zasłynął jako dobry wychowawca młodzieży i moderator Sodalicji Mariańskiej Panien. Z racji swojego pogodnego i dobrodusznego charakteru cieszył się dużym uznaniem wśród ludzi. Z początkiem 1934 roku powierzono mu probostwo nowoutworzonej Parafii pw. św. Józefa w Inowrocławiu. W tym czasie nabożeństwa odprawiał w zabytkowej „Ruinie”. Zabrał się do budowy kościoła pw. św. Józefa. Gdy ukończył wieżę i postawił mury, wybuchła II wojna światowa. Niemcy mury kościoła rozebrali. Aresztowany przez hitlerowców 2 listopada 1939 roku i uwięziony w Górnej Grupie. Następnie od 10 listopada 1939 roku przetrzymywany w obozie przejściowym w Gdańsku. Dnia 4 lutego 1940 roku przewieziony do obozu koncentracyjnego Stutthof, następnie do Sachsenchausen, Oranienburga i od dnia 14 grudnia 1940 roku w Dachau. Otrzymał numer obozowy 22620. Uwolniony z obozu 29 kwietnia 1945 roku. Po wyzwoleniu wygłosił na placu apelowym w Dachau podczas Mszy św. w uroczystość Królowej Polski 3 maja kazanie do 30 tysięcznej rzeszy jeńców różnych narodowości. Po powrocie do kraju 20 października 1945 roku objął dawną Parafię pw. św. Józefa, a także Parafię pw. Zwiastowania NMP po zamęczonym w obozie ks. Kubskim. Gdy 31 sierpnia 1946 roku powierzono Parafię pw. św. Józefa nowemu proboszczowi ks. Adamowi Fabianowskiemu, poświęcił całą gorliwość Parafii Zwiastowania NMP. Rozpoczął naprawę szkód wyrządzonych przez okupanta remontując i ozdabiając kościół. Prowadził również odbudowę kościoła „Ruiny”. Zmarł na plebani w Zwiastowaniu po ciężkiej chorobie 12 października 1960 roku. Pochowany na cmentarzu parafialnym przy ul. Marcinkowskiego w Inowrocławiu.
