Urodził się 20 marca 1928 roku w Lesznie, w rodzinie Polikarpa Dzierzgowskiego i Kornelii z domu Jachowskiej. Jego rodzeństwem byli Maria i Stanisław. Rodzina Dzierzgowskich wyprowadziła się do Pakości, a późnej do Kaliga na Pomorzu. Po wojnie wraz z rodzicami zamieszkał w Zielonej Górze. Wstąpił do Seminarium Duchownego w Gnieźnie. Święcenia kapłańskie otrzymał 24 kwietnia 1955 roku w katedrze gnieźnieńskiej z rąk Biskupa Chełmińskiego Kazimierza Kowalskiego. W tym czasie przetrzymywany był przez władze komunistyczne w areszcie Prymas Wyszyński. Po święceniach trafił na wikariat do Parafii pw. św. Jakuba w Miłosławiu. Dnia 10 stycznia 1957 roku rozpoczął posługę wikariusza w Parafii farnej we Wrześni i prefekta szkoły średniej. Od lipca 1959 roku przebywał na wikariacie w Parafii katedralnej w Gnieźnie, pełniąc dodatkowo funkcję kapelana w szpitalu dla nerwowo i psychicznie chorych. Dnia 1 października 1959 roku rozpoczął specjalistyczne studia z zakresu teologii moralnej i ascetyki na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. Po uzyskaniu licencjatu, na własną prośbę wrócił do pracy duszpasterskiej w diecezji. Od 1962 roku był Penitencjarzem w Bazylice Prymasowskiej i Spowiednikiem w Seminarium Duchownym. Związał się z duszpasterstwem młodzieży, gromadząc ją w ruch pielgrzymkowy. Zostaje również Ojcem Duchownym w Prymasowskim Wyższym Seminarium Duchownym w Gnieźnie. W 1970 roku mianowany proboszczem w Parafii pw. św. Mikołaja w Powidzu, tworząc w oddalonych wioskach punkty duszpasterskie. W 1980 roku otrzymał tytuł Honorowego Kanonika Kapituły św. Jerzego. W lipcu 1984 roku otrzymuje urząd proboszcza w Parafii pw. Zwiastowania NMP w Inowrocławiu. Każdego roku wyruszał w pieszej pielgrzymce na Jasną Górę. Każdego dnia wiele godzin spędzał na modlitwie i dyżurze spowiedniczym w kościele. Był kapelanem Klubu Inteligencji Katolickiej w Inowrocławiu i Moderatorem Sodalicji Mariańskiej. W latach 1990 – 1993 był dziekanem dekanatu Inowrocław II. W 1994 roku został mianowany Kanonikiem Gremialnym Kapituły Kruszwickiej. W 1999 roku przyczynił się do odbudowy pomnika św. Wojciecha w Inowrocławiu. Był autorytetem dla wielu kapłanów, którzy chętnie go odwiedzali i słuchali. Zmarł w inowrocławskim szpitalu dnia 25 kwietnia 2001 roku w 46 roku kapłaństwa. Pogrzeb odbył się w katedrze gnieźnieńskiej. Spoczął na cmentarzu św. Piotra w Gnieźnie.
