Urodził się 7 czerwca 1861 roku w Pakości w rodzinie Konstantego Laubitza i Joanny Nepomuceny z domu Drwęckiej. Konstanty był właścicielem browaru i rolnikiem. W małżeństwie Laubitzów przyszło na świat pięcioro dzieci: Antoni, Józef, Maria, Waleria i Euzebia. Do szkoły uczęszczał w Inowrocławiu, Trzemesznie i Poznaniu w Gimnazjum św. Marii Magdaleny. W 1884 roku rozpoczął studia teologiczne na Królewskim Bawarskim Uniwersytecie im. Juliusza Maksymiliana w Wurzburgu. W 1887 roku kontynuował naukę w seminarium duchownym w Gnieźnie. Święcenia kapłańskie otrzymał 11 marca 1888 roku w katedrze poznańskiej z rąk Prymasa Polski arcybiskupa Juliusza Dindera. Po święceniach objął obowiązki wikariusza w Parafii pw. św. Mikołaja w Inowrocławiu oraz nauczyciela religii w tamtejszym gimnazjum. W 1895 roku został administratorem Parafii farnej, a w 1899 roku proboszczem Parafii pw. Imienia NMP, która była jedyną w mieście. Kościół pw. św. Mikołaja stał się kościołem filialnym. W Inowrocławiu założył ochronkę parafialną dla dzieci, żłobek, przytułek dla starców i kalek. Z jego inicjatywy rozpoczęto odbudowę kościoła pw. Imienia NMP zniszczonego przez pożar oraz w 1900 roku budowę kościoła pw. Zwiastowania NMP, a także budowę tymczasowego kościoła pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa. W 1904 roku wybudował plebanię w ogrodach proboszczowskich w pobliżu kościoła pw. Zwiastowania NMP w której zamieszkał. Przyczynił się po wybudowania pomnika św. Wojciecha w 900. rocznicę jego męczeńskiej śmierci. W 1906 roku wystąpił w obronie uczestników strajku szkolnego przeciwko polityce germanizacyjnej zaborcy. Przyczynił się także do powstania i rozwoju ukazującego się w latach 1893 – 1939 „Dziennika Kujawskiego” pod redakcją Józefa Chociszewskiego. W latach 1906 – 1909 i 1916 – 1922 pełnił funkcję prezesa rady nadzorczej Banku Ludowego w Inowrocławiu. Ponadto był założycielem i patronem wielu stowarzyszeń: Związku Kapłanów „Unitas”, Towarzystwa Młodzieży Katolickiej św. Stanisława Kostki, Towarzystwa Robotników Katolickich, Towarzystwa Rolniczego Inowrocławsko-Strzelińskiego, Towarzystwa Upiększania Miasta. W latach 1910 – 1913 stał na czele Kółka Rolniczego a także założył Spółdzielnię „Rolnik”. Prowadził również działalność oświatową wśród włościan. Potępiał prowadzoną przez władze pruskie politykę wysiedleń i wywłaszczania polskiego chłopstwa. W 1915 roku zaangażował się w konspirację niepodległościową, zostając członkiem Koła Towarzyskiego, a następnie Tajnego Międzypartyjnego Komitetu Obywatelskiego, który ujawnił się dopiero 10 listopada 1918 roku. W czasie powstania wielkopolskiego był zwolennikiem pertraktacji z Niemcami w sprawie opuszczenia miasta przez władze i wojska zaborcze. Po ustaniu walk został delegatem Centralnego Komitetu Obywatelskiego do spraw organizacji polskiego szkolnictwa w powiecie inowrocławskim, mogileńskim i strzeleńskim. W 1920 roku został mianowany proboszczem Parafii archikatedralnej w Gnieźnie i prepozytem kapituły metropolitalnej oraz wikariuszem generalnym Archidiecezji Gnieźnieńskiej. 8 listopada 1924 roku otrzymał od papieża Piusa XI nominację na biskupa pomocniczego Archidiecezji Gnieźnieńskiej z przydzieloną stolicą tytularną Jassy. Z jego inicjatywy wyremontowano i wybudowano wiele kościołów. W Gnieźnie zaangażował się w budowę pomnika Bolesława Chrobrego na Wzgórzu Lecha. W latach 30 XX wieku doprowadził do renowacji katedry gnieźnieńskiej i konserwacji księgozbioru biblioteki katedralnej. Zainicjował rozbudowę seminarium duchownego i podjął prace remontowe przy kościele pw. św. Jerzego. Do jego przedsięwzięć należą także organizacja muzeum archidiecezjalnego, remont pałacu arcybiskupiego, budowa domu rekolekcyjnego dla świeckich, ośrodka dla księży emerytów, alumnatu w Trzemesznie, konwiktu w Wągrowcu i Gnieźnie. Patronował rozbudowie struktur Caritasu. W 1938 roku sfinansował powstanie tzw. kolonii tanich mieszkań dla gnieźnieńskich bezrobotnych na osiedlu Róża. Odznaczony przez prezydenta Ignacego Mościckiego w 1927 roku Krzyżem Komandorskim, a w 1938 roku Orderem Odrodzenia Polski. Honorowy obywatel Inowrocławia i Pakości. Zmarł 17 maja 1939 roku w Gnieźnie i pochowany w kaplicy Potockich w katedrze gnieźnieńskiej.
