Urodził się 13 sierpnia 1876 roku w Książu koło Strzelna w rolniczej rodzinie Michała Kubskiego i Franciszki z domu Głuszek. Najpierw uczęszczał do gimnazjum w Trzemesznie, a następnie w Wągrowcu. W 1897 roku wstąpił do Seminarium Duchownego w Gnieźnie. Święcenia kapłańskie otrzymał 25 listopada 1900 roku z rąk biskupa Antoniego Andrzejewicza w katedrze gnieźnieńskiej. W latach 1900 – 1910 był wikariuszem w Parafii pw. Najświętszej Maryi Panny Wniebowziętej w Śremie, pełniąc dodatkowo od 1904 roku funkcję wiceprezesa Rady Nadzorczej Banku Ludowego. W latach 1910 – 1916 posługiwał jako proboszcz w Parafii pw. św. Wawrzyńca w Gnieźnie. W latach 1916 – 1923 był proboszczem Parafii pw. Trójcy Świętej w Gnieźnie, pełniąc od 1921 roku rolę dziekana dekanatu Trójcy Świętej. Oprócz tego w latach 1921 – 1930 pracował jako sędzia prosynodalny przy Arcybiskupim Sądzie Metropolitalnym. W 1923 roku został skierowany na probostwo do Parafii pw. Zwiastowania NMP w Inowrocławiu. W 1925 roku mianowany dziekanem dekanatu inowrocławskiego. W tym czasie, w latach 1923 – 1926 był kapelanem więzienia w Inowrocławiu, w latach 1931 – 1939 wizytatorem nauki religii w szkołach powszechnych powiatu inowrocławskiego. Do 1923 roku był kanonikiem gremialnym Kapituły Kolegiackiej św. Jerzego w Gnieźnie, a następnie kanonikiem gremialnym Kapituły Kolegiackiej w Kruszwicy. W Inowrocławiu odbudował w 1929 roku zrujnowany przez szkody górnicze kościół pw. Zwiastowania NMP. Angażował się w duszpasterstwo: dzieci, młodzieży, ubogiej inteligencji, robotników, rzemieślników, prowadził działalność charytatywną łącząc to wszystko z głębokim życiem duchowym. Aresztowany przez hitlerowców 8 września 1939 roku. Prowadzony przez miasto z rękoma uniesionymi nad głową i przetrzymywany w barakach wojskowych w Inowrocławiu. Kolejnego dnia przewieziony do obozu przejściowego ZL Albatros w Pile. Następnie 21 września 1939 roku przeniesiony na trzy dni do Dachau, a od 26 września 1939 roku do obozu koncentracyjnego w Buchenwaldzie, gdzie niewolniczo pracował w kamieniołomach. Skrajnie wycieńczony ze złamaną ręką, trafił 24 października 1940 roku ponownie do Dachau. W maju 1942 roku uznany za niezdolnego do pracy, skierowany w tzw. transporcie inwalidów na zagazowanie w zamku Hartheim pod Linzem w Austrii. Zmarł 18 maja 1942 roku w drodze do Hartheim. Wyrzucony z pociągu przed Monachium i spalony w miejskim krematorium. Pochowany na cmentarzu Am Perlacher Forst w Monachium, w tzw. Gaju Pamięci nr 1. Dnia 13 czerwca 1999 roku ogłoszony błogosławionym przez Jana Pawła II w Warszawie.
