Urodził się 6 maja 1907 roku w Pleszewie jako jeden z dwunastu dzieci Juliana Zientarskiego – krawca i Eufemii z domu Kress. Jego rodzeństwem byli: Rozalia, Maria, Florentyna, Kazimierz, Zofia, Jadwiga, Febronia, Teofil, Władysław, Andrzej i Monika. Od 1914 roku uczęszczał do szkoły powszechnej w Pleszewie. W 1917 roku rozpoczął naukę w Szkole Realnej w Pleszewie, później przekształconą w Państwowe Gimnazjum Humanistyczne. Po zdanej maturze w 1925 roku wstąpił do Seminarium Duchownego w Poznaniu. Dnia 14 czerwca 1930 roku przyjął święcenia kapłańskie z rąk Prymasa Hlonda. Od 1 lipca 1930 roku został mianowany wikariuszem w Parafii pw. Najświętszego Serca Jezusa w Bydgoszczy. W latach 1931 – 1934 był także prefektem religii w Prywatnym Seminarium Nauczycielskim Żeńskim w Bydgoszczy. Udzielał się szczególnie w duszpasterstwie młodzieżowym jako naczelny kapelan męskich i żeńskich hufców harcerskich, jako komendant obozów i moderator Sodalicji Mariańskiej Panien oraz Sodalicji Seminarium Nauczycielskiego. Wyjeżdżał na duszpasterstwo wśród Polaków zagranicą: 1932 roku w Niemczech, 1934 rok na Łotwie, 1936 rok we Francji, 1937 rok w Holandii. W latach 1934 – 1937 był kapelanem Zakładu Karnego w Szubinie. Od 1 listopada 1937 roku do wybuchu II wojny światowej studiował na Katolickim Uniwersytecie Lowanium w Belgii na Wydziale Pedagogiki i Psychologii stosowanej do wychowania. W tym czasie posługiwał duszpastersko wśród polonii w Belgii. Wybuch wojny zastał go podczas pobytu w kraju. Z powodu braku księży działał duszpastersko w Pleszewie. Dnia 12 marca 1940 roku aresztowany przez hitlerowców i wywieziony do tymczasowego obozu urządzonego w klasztorze w Bruczkowie koło Borku. Następnie 14 sierpnia 1940 roku przetransportowany do obozu w Forcie VII w Poznaniu. Kolejnego dnia skierowany do obozu koncentracyjnego w Buchenwaldzie, gdzie pracował niewolniczo w kamieniołomach. Dnia 8 grudnia 1940 roku przewieziony do obozu w Dachau, gdzie otrzymał numer 21925. Przebywał tam do 29 kwietnia 1945 roku, dnia wyzwolenia przez armię amerykańską. Po wyjściu z obozu do 15 sierpnia 1946 roku, z polecenia biskupa Józefa Gawliny posługiwał w duszpasterstwie wśród Polaków wywiezionych na pracę do Niemiec w Kissley, Wangen, Lentkirch i Isny. Od 16 sierpnia 1946 do czerwca 1947 roku był kapelanem w Valdkirch i Freiburg In Breisgan – oddziału wartowniczego złożonego z młodych Polaków przez dowództwo wojsk francuskich. Na wezwanie biskupa Lucjana Bernackiego powrócił do Polski i został mianowany proboszczem w Parafii pw. Wniebowzięcia NMP w Dąbrówce Kościelnej, gdzie odbudował kościół i plebanię. Odnowił także kościół w Rejowcu Poznańskim przygotowując go pod nową Parafię. W latach 1948 – 1960 był wykładowcą biologii, psychologii eksperymentalnej i pedagogiki w Seminarium Duchownym w Gnieźnie. Dnia 10 lutego 1961 roku został mianowany proboszczem w Parafii pw. Zwiastowania NMP w Inowrocławiu. Od 15 września 1961 roku pełnił funkcję dziekana dekanatu inowrocławskiego, a od 6 lutego 1962 roku dziekanem nowoutworzonego dekanatu inowrocławskiego II. Dnia 2 września 1963 roku mianowany kanonikiem gremialnym Kapituły Kolegiackiej w Kruszwicy. Imponował niezłomnym charakterem. Odnowił zabytkowy kościół „Ruinę” i kościół pw. Świętego Krzyża przyczyniając się do powstania przy nich nowych Parafii. Prowadził szereg prac renowacyjnych w kościele pw. Zwiastowania NMP. Był przewodnikiem w budowaniu postaw narodowych i chrześcijańskich. W okresie napięć na linie państwo – Kościół, stał się w Inowrocławiu głównym celem ataków i represji administracyjno – sądowych. Miał 94 lata, gdy jeszcze udzielał się jako kapelan harcerzy – seniorów, wtedy już będąc najstarszym kapłanem Archidiecezji Gnieźnieńskiej. Dnia 3 maja 2000 roku otrzymał tytuł Honorowego Obywatela Inowrocławia. Zmarł 18 marca 2001 roku na plebani w Parafii pw. Zwiastowania w 71 roku kapłaństwa. Pochowany na cmentarzu przy ul. Marcinkowskiego w Inowrocławiu. Jeden z jego braci – Władysław też był księdzem – infułatem i dyrektorem Archiwum Archidiecezjalnego w Gnieźnie.
